Leugens.nl

Boek van Maarten Reijnders biedt heerlijk vademecum. Lees meer »

Eenzijdig over voordelen windenergie. Lees meer »

Wetenschappelijke onderbouwing van conclusie van Leugens.nl: de jokkebrok jokt door als hij/zij wordt betrapt. Lees meer »

Prachtig interview onder deze titel in NRC van Jannetje Koelewijn met psycholoog Douwe Draaisma.
Lees meer »

Medium heeft er de handen aan vol. Lees meer »

Claimt als eerste hem voor de Nobelprijs voor de Literatuur te hebben genoemd. Lees meer »

Kulargumenten vinden eenvoudig hun weg. Lees meer »

De service heeft er niet onder geleden. Lees meer »

Er klopt – te veel – niet aan de officiële lezingen, blijkt uit deze opsomming van fragmenten uit Amerikaans onderzoek. Lees meer »

Subsidie voor Werkschool voor eigen gewin. Lees meer »

Medicalisering van lichte stemmingsklachten leidt juist tot meer depressie. Lees meer »

Graag meer van alles, en laat de ander betalen. Kalshoven en Sommer maken er gehakt van hun eigen krant. Lees meer »

Op pagina 9 schrijft de weekendkrant dat politici in de Algemene Beschouwingen zo optimistisch waren, op pagina 19 dat de somberheid overheerste. Lees meer »

Vermakelijke vergelijking van statistiek en peilingen door Maarten Schinkel Lees meer »

Gebruikt zijn geboortewijk voor politiek gewin met een leugenachtig verhaal, concludeert buurtgenoot.

Gelezen: NRC, 19 september 2016

Wordt ‘authentieke Jesse’ vaste klant op Leugens.nl?

Mark van Ostaijen is als promovendus en docent verbonden aan het departement Bestuurskunde en Sociologie van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ook hij groeide op in Roosendaal Westrand. En stelt vast dat Jesse Klaver zijn eigen waarheid creëert over de ontwikkeling in deze wijk.

‘Toevallig kom ik ook uit Roosendaal. En ook ik ben geboren en getogen in de Westrand. Ook mijn familie woont in die wijk. En ook ik ben van de generatie van Klaver, dus ik weet waarover hij spreekt.

Het is doorgaans verleidelijk om grote macro-economische gebeurtenissen te linken aan een wijk. Zo wordt de wijk een metafoor en worden verschijnselen in die wijk indicatoren met voorspellende waarde.

Eerlijk is eerlijk, Klaver heeft gelijk: de Westrand ís veranderd. Net zoals Roosendaal en Nederland zijn veranderd. Er verschenen inderdaad rolluiken voor de deuren, Turkse en Poolse vlaggen voor de ramen en afval op straat. Het is een wijk als zovele in Nederland, op zoek naar een nieuw cultureel en sociaal evenwicht. Maar volgens Klaver is die ontwikkeling te wijten aan één specifiek fenomeen:

‘Het economisme heeft mijn wijk veranderd. De huizen zijn hetzelfde gebleven. Er zijn weinig nieuwe woningen gebouwd. En voor veel ramen hangen rolluiken. De werkloosheid is hoog. Er is armoede, stille armoede. […] In de Westrand zie je de gevolgen van globalisering en toenemende ongelijkheid. Bewoners hebben niet geprofiteerd van economische globalisering. Maar ze hebben wel de wereld in hun wijk gekregen. Ze zijn het economisme beu.’

Alhoewel ik ook vind dat economisme onnodig lang de boventoon heeft gevoerd in de nationale politiek, is dit geenszins dé reden voor deze problemen in mijn wijk. Die problemen vallen namelijk niet te reduceren tot een aanklacht tegen ‘het economisme van de afgelopen dertig jaar’. Die uitleg is gemakkelijk, goedkoop en de reinste vorm van complexiteitsreductie…

…Als toenmalige medewijkbewoner vraag ik me af wat hij de afgelopen jaren zoal heeft gedaan om in die Westrand dat economisme af te wenden. Daar heb ik toen, en mijn familie nu, al die tijd weinig van gemerkt.’