Hardnekkige leugenkwestie komt weer in beeld
Joris Demmink, roddel en pedofilie – deel 1
Maar je bent pas een dader als je bent veroordeeld.
Gelezen: Telegraaf
Joris Demmink (foto), is de hoogste ambtelijke man op het ministerie van Justitie. Hij is één van de grootste slachtoffers van ongewezen roddels in de pers in de afgelopen jaren? Of kwam hij goed weg van beschuldigingen als gevolg van een doofpot van justitie? Panorama en Gay Krant zijn eerder veroordeeld tot rechtzetting wegens ongefundeerde beschuldigingen. Dat hield de verdere roddels niet tegen.
De Turkse Koerd Hüseyin Baybasin was één van de meest beruchte bendeleiders in Europa, onder meer in drugshandel. Uiteindelijk belandde hij na het beroep in 2002 in Nederland in het gevang, levenslang. Zijn proces werd ook een middelpunt in de kwestie rond vermeende manipulatie van Israëlische afluisterapparatuur.
De advocaat van Baybasin is Adèle van der Plas, één van de bekendere advocaten in Nederland. Ze werkte veel samen met de inmiddels overleden Pieter Herman Bakker Schut.
Van der Plas heeft vandaag in een klaagschrift bij het gerechtshof in Amsterdam ‘nieuw bewijs’ ingediend waaruit zou blijken dat Demmink in Turkije betrokken was bij kindermisbruik. Hij zou in 1995 op een feestje in Turkije geweest zijn waar minderjarige kinderen werden misbruikt.
In april 2007 deed Baybasin al aangifte tegen Demmink, maar volgens het OM was er onvoldoende grond om over te gaan tot vervolging.
Het gaat niet zomaar om een beschuldiging van een veroordeelde crimineel. Volgens Van der Plas zit Baybasin onschuldig in het gevang op grond van chantage van Demmink door Turkse autoriteiten. Turkije had er politiek belang bij om Baybasin vast te krijgen.
Van der Plas heeft oud-recherchechef Klaas Langendoen, bekend van de IRT affaire onderzoek laten doen en zegt ook te beschikken over belastende onthullingen van de Turkse onderzoeksjournalist Burhan Kazmali. Die zou vorig jaar al getuigen, maar werd tegengehouden.
Turkse getuigen, onder meer een man die destijds is misbruikt door Demmink, zouden nu willen getuigen tegen Demmink. Zegt Van der Plas. Die hoopt er ook haar cliënt mee vrij te krijgen, daar er ook getuigen zouden zijn met een verklaring dat het proces tegen Baybasin is gemanipuleerd.
Het spreekt voor zich dat Leugens.nl deze zaak op de voet gaat volgen.
Peter Olsthoorn | 02-06-08 17:35
Reacties
hemelsblauw | 02/06/08 om 21:53
“Maar je bent pas een dader als je bent veroordeeld.”
Wijze woorden. Hoe schrijf je “Demmink” in het Turks, svp?! En in het Koerdisch?
Ton Nuiten | 20/06/08 om 19:32
Het is inderdaad zo dat wanneer het bewezen is dat Demmink zich aan bovengenoemde zaken werkelijk schuldig heeft gemaakt, hij dan ook strafbaar is. Zolang Demmink “verdachte” in deze zaak is, kán en mág men niet zeggen dat men gelezen en/of gehoord heeft dat hij voornoemde dingen gedaan heeft en “het dus wel waar zal zijn.” Het zal echter niet de eerste keer zijn dat er op bepaalde momenten bepaalde zaken op “hoge plaatsen” aan het licht komen die in eerste instantie gewoon niet ernstig genomen worden omdat de details daarvan té gruwelijk zijn. Een dergelijke zaak kwam aan het licht in de Verenigde Staten van Amerika
PLOTSELING VERDWENEN.
John David “Johnny” Gosch was eigenlijk een gewone jongen van twaalf jaren oud zoals er zovelen zijn. In 1982 had hij een vakantiebaantje als krantenbezorger weten te versieren bij het dagblad “Des Moines Register” in Iowa. Deze zondagochtend waarop John zoals altijd zijn ronde deed, zou echter totaal anders verlopen dan de dagen daarvoor toen hij zoals gebruikelijk zijn ronde door de omgeving van West Demoines deed. Hoewel hij goed thuis was in deze omgeving en er dus geen sprake kon zijn van verdwalen, bleek later dat John plotseling zonder enig spoor na te laten, verdwenen was. Enkele straten verwijderd van zijn ouderlijke woning werd het krantenwagentje waarmee John zijn werk deed, aangetroffen. Hierin bevonden zich nog vele exemplaren van het blad dat hij nog bij de overige abonnees moest bezorgen. De enige metgezel van John, een kleine hond, keerde die dag alleen naar huis terug. Uiteindelijk bleek er maar één ding mogelijk te zijn: Johnny moest het slachtoffer zijn geworden van een misdrijf. Later zou iemand, een getuige, hebben gezien dat John in gesprek was met een niet nader bekende man op de hoek van de 42e straat van Marcourt Lane. Daarna liepen alle sporen dood. Vertwijfeld als zij was, probeerde de moeder van John, Noreen Gosch, alles in het werk te stellen om te weten te komen wat haar zoon wérkelijk overkomen was. In Iowa en andere deelstaten wist zij gedaan te krijgen dat de politie niet pas na het verstrijken van de termijn van 72 uur begon met het zoeken naar haar zoon, maar nu onmiddelijk in actie kwam. Tegelijkertijd moest Noreen meemaken dat de autoriteiten het onderzoek vertraagden of zelfs vehinderden. Vijf dagen voor zijn verjaardag verdween op mysterieuze wijze de dertienjarige Eugene Wade Martin. Ook dit vond plaats op een zondag (12 augustus 1984) en ook in dezelfde plaats. En ook hij bracht “Des Moines Sunday Register” rond. Hoe langer de politie beide zaken onderzocht, hoe sceptischer die werd; er kwamen maar geen aanwijzingen en niemand wist van een mogelijk motief. Noreen Gosch bleef er echter van overtuigd dat haar zoon het slachtoffer moest zijn geworden van een internationaal kinderpornocircuit. Terwijl de jaren verstreken, bleef Johnny onvindbaar totdat er op een nacht in maart 1997 werd aangebeld. Nadat Noreen voorzichtig de deur had geopend zag zij niemand minder dan haar eigen zoon, nu 27 jaar oud, in de deuropening staan samen met een onbekende vriend. Binnen anderhalf uur werden de vermoedens van Noreen gruwelijke bewaarheid: John was ten prooi gevallen aan een of ander geheim regeringsprogramma wat ook wel “Project Monarch” genoemd werd. Doordat hij sexueel misbruikt was en verdovende middelen toegediend had gekregen, hadden zijn “handelaars” John volkomen afhankelijk gemaakt waarna hij ingezet werd voor bepaalde “geheime operaties”. Op een bepaald moment had John echter toch weten te ontkomen en was hij uiteindelijk bij zijn moeder aangeland. Aangezien hij nu overal gezocht werd door zijn programeurs, zou hij vanaf het moment dat hij had weten te ontsnappen, geen enkel rustig moment meer kennen laat staan dat hij een normaal leven zou kunnen leiden. Nadat hij zijn moeder smekend op het hart gedrukt had, niemand te vertellen dat hij haar opgezocht had, verdween hij vervolgens weer in zijn chaotische en rusteloze schemerwereld.
De “Franklin Cover-up”.
Hoe ongelooflijk bovenstaande geschiedenis ook mag klinken, is dit niet meer dan één aspect van wat later bekend zou komen te staan als de “Franklin Cover-up.” In 1988 kwam de financiele onderneming die zich met minderheden bezighield, de “Franklin Community Credit Union” onder vuur te liggen. Na een officieel onderzoek ontdekte men dat er 40 miljoen dollars op mysterieuze wijze zoekgeraakt waren. Terwijl men het onderzoek voortzette, kwamen er de volgende zaken aan het licht: handel in drugs, financiele malversaties met betrekking tot de zgn. “Iran-contra-affaire”, een pornocircuit en beestachtige rituele moordpartijen. De hoofdader die deze gruwelen gepleegd had, was de manager van voornoemde firma, Lawrence E. King jr. En deze dingen had hij tot dan toe ongestrafd kunnen doen dankzij medeweten en toestemming vanuit de hoogste regeringsposities. Dit doet ons denken aan de “zaak-Dutroux” waar eveneens hooggeplaatste politici bij betrokken zouden zijn geweest. Nadat er sinds de ontdekking van het Franklin-schandaal 19 maanden verlopen waren, kwam de onderzoeker die de leiding had over het onderzoek naar de Franklin-affaire tijdens verdachte omstandigheden om het leven: terwijl Gary Cardonari op 11 juli 1990 samen met zijn acht-jarige zoontje aan boord van zijn privévliegtuig op reis was, explodeerde het toestel. het daaropvolgende onderzoek leverde niets op. Enkele weken voor zijn tragische dood, vertelde Cardonari aan zijn vrienden dat hij voor zijn leven vreesde. Hier zien we een parallel met wijlen Pim Fortyn; ook hij had het er enige tijd vóór de gruwelijke aanslag op zijn leven over dat hij bedreigd werd…
Wat wél tijdens het onderzoek naar het schandaal in Ohama, Nebraska steeds helderder werd was dat er bij al die huiveringwekkende gebeurtenissen, vooraanstaande politici betrokken waren. En dit was ook tegelijkertijd de reden dat hoezeer men zijn best ook deed, de waarheid nooit boven tafel kwam. Het onderzoek belandde tenslotte op een dood spoor en werd toen plotseling beí«indigd tewijl de ware toedracht van de zaak voorgoed in de kluis der vergetelheid werd geborgen. Niettemin is er dankzij goed speurwerk toch het een en ander bekend geworden. John W. De Camp die zijn eigen onderzoek naar het schandaal begonnen was en die voor zestien jaar het senatorschap vervuld had, werd daarna de advocaat voor misbruikte tieners. Hij wist talloze hoge regeringsfunctionairissen te identificeren die direct bij het kinderpornocircuit betrokken waren. Later zou hij in 1992 over dit schandaal een boek publiceren onder de titel “The Franklin Cover-up; Child Abuse, Satanism, and Murder in Nebraska”. In de derde editie van 2005 zijn vele details die voorheen nog niet bekend waren, bijgevoegd. Degene die het voorwoord van dit boek schreef was William Colby die overigens zelf ook niet onbesproken was. Colby was werkzaam geweest voor de CIA. Het was hij die De Camp het volgende bericht met betrekking tot het schandaal stuurdí«:
“John, wat jullie moeten begrijpen is dat er soms krachten en gebeurtenissen zijn die te groot en invloedrijk zijn, en waarbij er voor andere personen en instituties teveel op het spel staat zodat zij daar niets tegen kunnen ondernemen. Het maakt helemaal niet uit hoe slecht of misleidend hun handelwijze is en het maakt niet uit hoe geí«ngageerd en eerbaar zijzelf zijn of hoeveel bewijzen zij bezitten. Dit is simpelweg een van de naakte feiten van het leven die je onder ogen moet zien. Het heeft je allemaal vreselijk geraakt. Maar tot op heden heeft het je nog niet dodelijk getroffen. Ik vertel je, trek je terug uit deze zaak voordat dit gebeurt. Soms zijn de dingen gewoon te groot voor ons om er nog mee om te kunnen gaan. We moeten dan een stap opzij doen en de geschiedenis zijn loop laten hebben. Voor jou, John, is dit moment aangebroken.”
Colby die zelf in een aantal schandalen verwikkeld geweest was en zelf ook vele vijanden had, werd in 1996 dood uit een zijarm van de rivier de Potomac gevist. Vermoedelijk hadden zijn “meesters” voor wie hij eens gewerkt had, besloten dat Colby teveel had gezegd….
Het bovenstaande is slechts een aspect van duistere zaken die achter de schermen van het wereldgebeuren plaatsvonden -en vinden. En wannéér het een en ander dan naar buiten komt, zijn er altijd de “redders die nabij zijn wanneer de nood het hoogst is” en die er vervolgens voor zorgen dat de doofpot zich weer snel sluit. En wanneer er mensen zijn die de het deksel van deze pot weer trachten te openen, is het niet zelden hun lot dat zij op onverklaarbare manier om het leven komen.
Welnu, of Joris Demmink ook in een dergelijke zaak verwikkeld is, is uiteraard niet bekend. Het kan hier misschien inderdaad gaan om een lastercampagne om Demmink om welke reden dan ook, in discrediet te brengen. De Franklin-zaak bewijst echter dat er meer gaande is achter het wereldgebeuren dan op het eerste gezicht te zien valt.
Bron: “Skull & Bones; De geheime macht van Amerika,s elite”, by Andreas von Rétyi, Uitgeverij Aspekt 2007.
Ko van Dijk | 22/06/08 om 09:14
In dat licht bezien zou het dus zo maar kunnen dat over 25 jaar Maddie McCann plotseling bij haar familie op de stoep staat. Haar vader is/was immers lid van de Vrijmetselaars. De meest dubieuze afdeling van die club zetelt volgens diverse bronnen in Portugal. (Loge 32)Dan wordt plotseling alles duidelijk over dat vele geld wat werd toegezegd.